زندگی رسم خوشایندی ست


ترديد

تو زندگی يه موقعيتهای مهم و سرنوشت سازی پيش می آيد که اگه زرنگ و موقعيت شناس باشی ميتونی از اونها نهايت استفاده رو ببری و اگه هم لحظه ای درنگ کنی بايد تا آخر عمرت تاوان اشتباهت رو بپردازی و برای موقعيت از دست داده ات حسرت بخوری ...فقط يه اشتباه  يا يه سهل انگاری کوچيک کافيه  تا همه چيز بهم بخوره ...قصر آمال و ارزوهات برباد ميره و دود شدن همه روياهات رو ميبينی .

وای که چه سخته شناخت اين موقعيتها...يه تصميم بزرگ با دردسر های بزرگتر ...!!اگه بپذيری با يه کوه مشکل طرفی وگرنه با يه عمر پشيمونی و حسرت...تحمل کدوم راحتره‌ ؟!

 نميدونم تا چه حد به قسمت و سرنوشت اعتقاد داري...آنچه تقدير برای آدما رقم زده شايد فراتر از توان من و تو باشه...چی قراره پيش بياد نميدونیم ...پس بهترين راه تلاش و  انتظارِ ...انتظارِ رسيدن فردا و فرداهای دورتر ...وشايد هم بهتر و بهتر!!!خدا را چه ديدی ...؟!

تلاش و کوشش و اميد واژه های قشنگی اند که جمع شون ميتونه زمينه ساز فرداهای بهتر باشه اما وقتی سر يه دوراهی گير ميکنی ومردد موندی حس ميکنی تنها اينها کافی نيستند ...عوامل ديگه ای هم دخيلند . تقدير هم  بعد ديگه ای از قضيه است که نميتونی بهش فکر نکنی.

 

 

 


زهره