زندگی رسم خوشایندی ست


 

دنيای مجازی

دنيای مجازی عجب دنيايه.چند روزيه حس ميکنم دارم يه جورايی به اين دنيا ( به خصوص وبلاگ گرديش )‌ معتاد ميشم .البته اعتیاد جالبيه ! با آدمای مختلف اشنا ميشی کلی دوست پيدا ميکنی و با کسايی که شايد يک بار هم تو زندگيت نبينيشون کلی درد دل ميکنی و پای صحبتاشون  ميشينی و نقطه نظراتشون رو ميفهمی. خيلی هيجان انگيزه! تا ده سال پيش هيچ فکرش رو ميکرديد که يه روزی دنيا اينقدر کوچک بشه...

تازگيها هم يه سری وبلاگ ميخونم که حال و هوای دوستانه و خوبی دارند يکيشون يه خانم خيلی  باحاله که کلی با خوندن وبلاگش انرژی مثبت ميگيرم ...يه آقايی هم هست که ظاهرا آدمه تحصيل کرده ايه و چون کار گيرش نيومده يه چيزايی توليد ميکنه و ميفروشه ( به قول خودش دستفروشه)‌ و ازکارهای روزمره اش مينويشه يکی ديگه يه دختر جوونيه که بارها و بارها تو زندگيش شکست خورده و...

از هر کدوم از اين آدما يه ذهنيتی دارم ...همشون هم مثبته .

نکته اينه که از اين اعتياد يه جورای راضيم چون يه زمانی ظاهر افراد برام خيلی اهميت داشت اما از وقتی وارد دنيای مجازی شدم ديدم نسبت به اطرافيانم بازتر شده .بيشتر به حرفاشون گوش ميدم .دقت کرديد که دنيای ارتباطاته و کلام آدما !دنيا رو با همه بديهاش خيلی بهتر و شيرينتر ميبينم ...

 ديگه برام مهم نيست ظاهر افراد چه جوريه ....مهم اينه که آدما خوش قلب و مهربون باشند و هميشه در کنار هم... 


زهره