زندگی رسم خوشایندی ست


 

زکـــوی یـــار مـــی آیـــد نـســـیـــم بـــاد نـوروزی

از این باد ار مـدد خـواهـی ، چــراغ دل بــر افــروزی

چو گل گر خرده ای داری خدا را صرف عشرت کن

کــه قــارون را ضــــرر هــا داد سـودای زر انــدوزی

 

به صحرا رو که از دامــن غـبــارغــم بــیــفشــانی

 

به گلزار آی کز بلبل سخن  گفتن  بياموزی 

  

                                                               (حافظ) 

            


زهره