زندگی رسم خوشایندی ست


 

 

                                   

در شبستان خيال

                           عطر يادتو چه آرام آمد

گشت زد در عطش باغ و گل و پروانه 

                            و چه آرام مرا پيدا کرد و

                                                       چه آرام مرا رسوا کرد

در شبستان خيال

                               من تو را می جستم

زير لب ميگفتم عشق را بايد جست

                                   زير اين چرخ بلند

زير بال و پر هر شاپرکی عشقی هست

پشت هر پنجره ای نوری هست

زير لب ميگفتم 

                             عشق را بايد برد در بلندای خيال

ناگهان عطر ياد تو چه آرام آمد     

                                و چه آرام مرا پيدا کرد

                                                وچه آرام مرا عاشق کرد

                                                                             و چه آرام مرا رسوا کرد!

                                   


زهره

 

همه چيز از آنجايی آغاز شد که نوشتی " از بذل محبتتان ممنون. محبت خود را از من دريغ نفرماييد.."

چه روزهای پر دلهره ای بود آن روزها ...يادت که هست ...

و اکنون خود را برای با هم بودن آماده می کنيم با هم بودن و يکی شدن.

يکی شدن دلها يمان ، يکی شدن قلبهايمان و يکی شدن وجودمان!

و مطمئن باش که محبتم را بی دريغ نثارت خواهم کرد چراکه سهم دل پاکت از عشق بسيار است.

و به قول او که خود ميدانی " چقدر شيرين و دوست داشتنی شده ای"اين روزها  ...

                           

 


زهره

 

تنها بودم ...تنهای تنها  

خفته در خوابی وهمناک

با ديده ای رنجور از هر چه تاريکی ست ...

و گريزان از همه آنچه مرا به سوی خود ميخواند

تا اينکه "تو" مرا خواندی...!

بيشک اين تنها ، سرنوشتی غير از اين داشته و خود نمیدانسته

پيچ جاده مجال نميدهد ...

من از آينده هيچ نميبينم نکند آخر همه آنچه تصور ميکرده  واژگونه گردد!

 


زهره